پست بماند و ناگزير او را با سمت دبير نقاشى به دبيرستانهاى تهران اعزام داشتند و در خلال تدريس به تأسيس نگارخانه‌اى در خيابان علاء الدوله ( فردوسى ) همت گمارد و به نمايش تابلوهاى خود پرداخت اين نمايشگاه در سال 1307 با حضور هيئت وزيران گشايش يافت . رسّام در سال 1309 چند تصوير آب رنگ كوچك به نمايشگاه نقاشى ( آنورس ) بلژيك فرستاد كه به مدال طلا و دريافت ديپلم افتخار دست‌يافت و به دنبال آن پرفسور اسميت خاورشناس آمريكايى درخواست كرد مجالسى مناسب با رباعيات خيام به تصوير كشد اين سفارش موجب شد كه با استقبال زيادى روبرو گردد و پس از تاسيس وزارت هنرهاى ملى به عنوان مشاور وزير برگزيده شد در سال 1311 تيمور تاش او را به عنوان رياست هنرستان تبريز منصوب و ناگزير به آنجا رفت . رسّام تنديس‌هائى از سعدى و امير كبير و چند تن ديگر ساخته بود كه خود آنها را به قرائت‌خانه تبريز اهدا كرد در همين زمان حادثه‌اى دردناك شيرازهء زندگىاش را گسيخت و دچار پريشانى گرديد و آن مرگ فرزندش ( بهزاد ) بود و در سال 1340 رويداد دردناك ديگرى به وقوع پيوست و آن مرگ دومين فرزندش ( فرهاد ) موسيقىدان برجسته بود كه شيرازهء زندگىاش از هم پاشيد ناگزير براى فراموش كردن غم جانكاه به سير و سفر پرداخت تا بدين‌وسيله داغ‌هاى جانسوز را در نهانخانهء دل به بند كشد . رسّام سرانجام دست از فعاليت كشيد و پس از سى و هفت سال خدمت در راه تعليم و تربيت نسل جوان به درخواست شخصى بازنشسته شد و در سال 1354 در سن هشتاد و چهارسالگى چشم از جهان فروبست . رسّام ارژنگى غير از دو فرزند پسر ( بهزاد ) و ( فرهاد ) شش دختر تحصيل كرده و هنرمند از خود به‌جا گذاشت كه هركدام برايش افتخارآفرين بنام‌هاى : 1 - ايراندخت ( ليسانس دانشسرا - خوشنويس ) 2 - پوراندخت ( ليسانس باستانشناسى - نقّاش ) 3 -